Polish English German

To choroba z kręgu atopii (genetycznie uwarunkowana skłonność organizmu do nadmiernego reagowania na czynniki zewnętrzne), która może dotyczyć różnych okolic ciała: skóry, spojówek lub błon śluzowych nosa.
Skóra chorego pod wpływem substancji drażniących (mydło, rozpuszczalniki), alergenów (roztocza, sierść) lub pewnych pokarmów (jajka, mleko, truskawki) traci swoją barierę ochronną zbudowaną z lipidów (tzw. płaszcz lipidowy) i pada ofiarą innych szkodliwych substancji pochodzenia zewnętrznego.
Choroba ma przebieg wieloletni. Zaczyna się często już w niemowlęctwie. W przypadku czterech spośród pięciorga dzieci jest szansa, że „wyrosną” one z choroby w okresie dojrzewania.

Objawy:

  • Suchość, zaczerwienienie i swędzenie skóry.
  • Pękanie skóry.
  • Zmiany najczęściej lokalizują się na zgięciach łokciowych, kolanowych, na twarzy i szyi. W tych miejscach skóra staje się wrażliwa na działanie alergenów (pyłki, roztocza, sierść, pierze).
  • Jeżeli płaszcz hydrolipidowy skóry jest zniszczony dochodzi do większej utraty wody przez skórę i tym samym do nadmiernego jej wysuszenia. Sucha skóra łatwo ulega uszkodzeniom. Sprzyja to wnikaniu szkodliwych czynników, które mogą zaostrzyć przebieg choroby.

Przyczyny:

  • Przyczyny nie są w pełni poznane. Uznaje się, że atopowe zapalenie skóry jest uwarunkowane genetycznie, a mechanizm jego rozwoju ma charakter immunologiczny.
  • Choroba pojawia się zwłaszcza w sytuacjach obciążenia emocjonalnego we wciąż nawracających cyklach.
  • Wykazano, że niektóre środki spożywcze – zwłaszcza produkty mleczne, białko jaj, cytrusy – mogą powodować świąd i zaczerwienienie. Jednak większość badaczy wyraża wątpliwości co do związku atopowego zapalenia skóry z pokarmami.
  • Również inne czynniki, takie jak krańcowe wahania temperatury, wełniana lub jedwabna odzież, pewne oleje i tłuszcze lub alergizujące związki chemiczne mogą wyzwalać rzuty choroby.

Zalecenia:

  • Niektórzy lekarze zalecają, aby karmić dzieci z rodzin dotkniętych atopowym zapaleniem skóry tzw. gotową żywnością hypoalergizującą. Jednakże korzyści wynikające ze stosowania tego rodzaju diety nie zostały jeszcze wykazane.
  • Z racji na to, że klasyczna medycyna nie uzyskuje dużych efektów w leczeniu świerzbiączki, w wielu miejscach powstały tzw. grupy samopomocy, które wydają poradniki na temat postępowania w tym schorzeniu i udzielają indywidualnych porad.

Praktyczne porady:

  • Stwórz jak najbardziej stabilną sytuację emocjonalną. Możesz również nauczyć się technik odprężania, aby łatwiej zwalczać stresy, które stanowią bodźce do nowych rzutów choroby.
  • Unikaj klimatu skrajnie wilgotnego i skrajnie suchego.
  • Jeżeli przebywasz w suchym powietrzu, korzystaj z nawilżaczy.
  • Unikaj odzieży wełnianej lub szorstkich sztucznych włókien; dobre są materiały z bawełny i jedwabiu.
  • Możliwie rzadko do mycia używaj wody i zwykłych środków myjących, staraj się stosować mleczka lub łagodne namiastki mydła.
  • Pieniące dodatki kąpielowe zastąp olejkami. Kąpiel nie powinna być gorąca.
  • Po umyciu skóry smaruj ją mleczkiem, kremem lub maścią.
  • Wypraną bieliznę i odzież bardzo dokładnie wypłucz. Do ostatniego płukania dodaj jedną do dwóch łyżek octu.
  • Jeśli wyprysk umiejscowiony jest na stopach, unikaj wysokich, ciasnych butów. Nie noś kapci z filcu lub futra. Korzystniejsze są otwarte sandały z lnu lub skóry.
  • Zbyt wysoka temperatura w pokoju podobnie jak zbyt ciepła odzież zwiększają świąd.
  • Każdą infekcję skórną lecz niezwłocznie.
  • Unikaj źle tolerowanych pokarmów. Często należą do nich: cytryny, ryby, jaja, orzechy, migdały, owoce strączkowe i cukier w każdej postaci.
  • Unikaj w miarę możliwości szczepień i antybiotyków, gdyż i one mogą wywołać rzuty choroby.
Data dodania: 
09/09/2015