Polish English German

Istota schorzenia polega na niemożności wytwarzania barwnika - melaniny. Komórki go produkujące, czyli melanocyty, są obecne zarówno w skórze, tęczówce i innych narządach normalnie je zawierających. Budowa melanocytów też jest prawidłowa. Jednak najprawdopodobniej nie ma jakiegoś enzymu lub też działa inny mechanizm blokujący produkcję barwnika, w konsekwencji powodując chorobę.
Bielactwo może być wrodzone całkowite i częściowe lub nabyte.

Objawy:

  • Dzieci urodzone z bielactwem mają bardzo jasną, różową skórę, co jest spowodowane przeświecaniem naczyń krwionośnych. Barwnika są pozbawione wszystkie narządy, dlatego włosy mają białe lub białożółte, tęczówki różowe, a źrenice czerwone (brak melaniny w naczyniówce i tęczówce).
  • Bielactwu całkowitemu nierzadko towarzyszą zaburzenia oczne (światłowstręt, oczopląs, zmiany w siatkówce) i psychiczne. W odmianie bielactwa o innym sposobie dziedziczenia - dominującym, noszącym nazwę zespołu Tietza - występuje głuchoniemota, a nie ma zmian ocznych.
  • Bielactwo częściowe występuje w postaci odbarwień w obrębie skóry i włosów. Często układa się ono wzdłuż przebiegu nerwów. Najczęściej spotyka się je na linii środkowej czoła, przy czym odbarwienie może dotyczyć wtedy także włosów, brwi i rzęs. Właściwie nigdy zmiany nie pojawiają się na skórze dłoni i stóp. U osób cierpiących na tę chorobę występuje czasami różnobarwność tęczówki.
  • Bielactwo nabyte może dotyczyć całego układu barwnikowego, tak więc odbarwienia pojawiają się: na włosach, błonach śluzowych, w uchu wewnętrznym, oku, ośrodkowym układzie nerwowym, czyli wszędzie tam, gdzie barwnik - melanina - występuje w warunkach normalnych. Plamy bielacze najczęściej umiejscawiają się na grzbietach rąk, twarzy, szyi, narządach płciowych. Zmiany wyglądu chorych, zależne od rozległości odbarwień i pierwotnej karnacji skóry, mają zwykle bardzo duży, ujemny wpływ na psychikę tych osób.

Przyczyny:

  • Przyczyna rozwoju choroby nadal nie jest w pełni poznana. Niemałą rolę odgrywają czynniki genetyczne, gdyż w 30 proc. przypadków bielactwo występuje rodzinnie. Uważa się, że pewną rolę w jego rozwoju odgrywają zjawiska autoimmunologiczne, które miałyby polegać na wytwarzaniu przeciwciał niszczących melanocyty.
  • Ryzyko zachorowania wzrasta u osób cierpiących na schorzenia tarczycy lub cukrzycę, jak również w przypadku osób, u których występują schorzenia układu odpornościowego.

Zalecenia:

  • Unikać należy nasłonecznienia plam lub zmniejszyć opalanie wolnej od plam skóry przez zastosowanie środków przeciwsłonecznych z wysokim współczynnikiem ochrony świetlnej. Zapobiega to zwiększaniu się kontrastu. Białe plamy można pokryć makijażem lub zabarwić „samoopalaczem”.
  • Przy obecnym stanie wiedzy na temat bielactwa zapobieganie temu schorzeniu nie jest możliwe, nie ma również skutecznej metody jego leczenia. Stosuje się różne terapie: miejscową fotochemoterapię, leczenie PUVA (tego rodzaju leczenie jest bardzo kłopotliwe. Mogą upłynąć miesiące, a nawet lata, nim osiągnie się zadowalający efekt kosmetyczny. Naświetlanie zwiększa możliwość rozwoju raka skóry).
Data dodania: 
09/09/2015