Polish English German

Bulimia uznawana za chorobę psychiczną, jest zaburzeniem łaknienia. Występuje często jako następstwo anoreksji i ma podobne podłoże psychiczne, różni się jednak objawami. Większość chorych to kobiety.

Objawy:

  • U chorych na bulimię co jakiś czas występują krótkie epizody żarłoczności, podczas których są one w stanie pochłonąć ogromne ilości jedzenia - do 30 000 kalorii dziennie.
  • Chwile spędzone na jedzeniu postrzegane są jako jedyne szczęśliwe momenty w życiu.
  • Cała uwaga chorego skupia się na jedzeniu.
  • Chory przeznacza na jedzenie przesadnie duże kwoty.
  • Spożyte pokarmy są natychmiast wymiotowane, co powoduje silne uczucie wstydu i wyrzuty sumienia.
  • Chorzy mają na ogół normalną wagę i są świadomi swojej choroby.
  • Niska samoocena i niezbyt przychylna opinia o sobie.
  • Objawy depresyjne.
  • Pacjenci z reguły starają się ukrywać swoje napady żarłoczności przed otoczeniem.
  • Erozja szkliwa i przebarwienia towarzyszące próchnicy zębów.
  • Nieregularne miesiączkowanie.
  • Senność, spowolnienie psychoruchowe.
  • Odwodnienie skóry.
  • Obrzęki stóp, dłoni, twarzy.
  • Powiększenie ślinianek przyusznych.

Przyczyny:

  • Nie ma zgodności co do przyczyn tej choroby. Prawdopodobnie najważniejsze są czynniki psychologiczne.
  • Niektórzy biorą pod uwagę zaburzenia hormonalne.
  • Urazy wczesnodziecięce, błędy wychowawcze, patologiczna struktura rodziny, odrzucanie własnej płci, niechęć do dorosłości, a zwłaszcza do dojrzewania płciowego.
  • Zaburzenia łaknienia prawie zawsze ujawniają się w okresie dojrzewania płciowego.
  • Przed zapadnięciem na tę chorobę niemal wszystkie jej ofiary głodziły się lub stosowały radykalną dietę. Międzyczasie miewały napady „wilczego głodu”, które z czasem stawały się coraz częstsze, przeobrażając się w bulimię.

Zalecenia:

  • Należy zgłosić się do lekarza, który u chorego z podejrzeniem bulimii wykluczy anoreksję nerwową, schizofrenię i uszkodzenia mózgu, które też mogą być przyczyną nadmiernego łaknienia.
  • W przypadku bulimii chory nie musi przebywać w szpitalu (zdarza się to w skrajnych przypadkach). Chorzy powinni być pod opieką lekarza ogólnego.
  • Sama choroba nie zagraża życiu, jednak częste wymioty powodują uszkodzenie gardła i żołądka.
  • W leczeniu stosuje się przede wszystkim psychoterapię, która ma na celu pomoc w zwiększeniu poczucia własnej wartości, ograniczenie zainteresowania sprawami jedzenia, pomoc w rozpoznaniu przyczyn napadów żarłoczności oraz znalezienie sposobu panowania nad emocjami.
  • W części przypadków stosuje się leczenie farmakologiczne.
Data dodania: 
09/09/2015