Polish English German

Impotencja jest zaburzeniem potencji seksualnej u mężczyzn.

Objawy:

  • Osłabienie popędu płciowego.
  • Impotencja, czyli niemożność odbycia normalnego stosunku płciowego.
  • Zaburzenia wytrysku i orgazmu.
  • Zaburzenia wzwodu.

Przyczyny:

  • Do najważniejszych czynników ryzyka impotencji zalicza się przyczyny organiczne: palenie papierosów, hiperlipidemię oraz cukrzycę.
  • Impotencja może też być skutkiem ubocznym niektórych chorób, m.in. chorób układu krążenia (miażdżyca, niewydolność serca, tętniaki), zabiegów operacyjnych (prostatektomia, cystektomia, operacje aorty), urazów i chorób rdzenia nerwowego, zaburzeń endokrynologicznych (np. akromegalia, hipogonadyzm, nadczyność tarczycy) oraz stwardnienia rozsianego.
  • Do czynników ryzyka impotencji o podłożu psychicznym zalicza się fobie kastracyjne, kompleksy), traumatyczne doświadczenia związane z inicjacją seksualną, rygoryzm religijny, związek konfliktowy, opór partnerki, nadmierne postrzeganie własnej roli seksualnej lub preferencje homoseksualne.
  • Na czynność erekcyjną prącia mają wpływ również leki i używki, np. leki psychotropowe, leki hipotensyjne - obniżające ciśnienie krwi (klonidyna, metyldopa, spironolakton), środki przeciwnowotworowe, leki diuretyczne (moczopędne), alkohol, kokaina, heroina lub morfina.
  • Zaburzenia erekcji spowodowane wzrostem dynamiki życia, stresem, przepracowanie, wyczerpanie, nerwowość, depresja.
  • Wiek lub nadwaga.
  • Problemy życiowe.

Zalecenia:

  • Jeżeli potrzebujesz pomocy w zakresie życia seksualnego, należy najpierw zwrócić się do lekarza domowego, który może ocenić wpływ innych chorób lub zażywanych leków.
  • W leczeniu zaburzeń erekcji wyróżnia się następujące sposoby postępowania:
  1. psychoterapię obejmującą rozmowę z pacjentem w celu wyjaśnienia przyczyny impotencji, terapię behawioralną wg Mastersa i Johnsona (w celu poprawy komunikacji werbalnej i pozawerbalnej między partnerami) lub trening pobudzania członka;
  2. farmakoterapię nieinwazyjną obejmującą neurofarmakoterapię (np. L-Dopa, johimbinę), hormonoterapię (np. testosteron, bromokryptynę, minoksyl, pentoksyfilinę) oraz leki wazodylatacyjne (rozszerzające naczynia krwionośne) podawane lokalnie na prącie;
  3. farmakoterapię inwazyjną polegającą na wstrzykiwaniu do ciał jamistych środków wazodylatacyjnych. Stosowanie zastrzyków przez okres do 3 lat na tyle poprawia dynamikę ukrwienia członka, że pojawiają się erekcje spontaniczne.
  • Wśród pacjentów opornych na leczenie farmakologiczne i psychoterapię stosuje się aparaty próżniowe. Składają się one z cylindra umożliwiającego wytworzenie podciśnienia wokół członka, co powoduje napływ krwi do prącia oraz pierścienia uciskowego zakładanego u nasady prącia.
  • Leczenie chirurgiczne jest stosowane stosunkowo rzadko i polega na usunięciu stulejki, usunięciu skrzywień członka albo na chirurgii naczyniowej.
  • Wybór optymalnej metody leczenia uwarunkowany jest przyczyną impotencji, wiekiem oraz stanem internistycznym pacjenta.
Data dodania: 
09/09/2015